درباره وبلاگ

باسلام به این وبلاگ خوش آمدید وبلاگ شامل شعرهای نو و .... میباشد دوستان مواردی راکه بنظرشان مناسب میباشد ولی ما کوتاهی کرده ایم راهنمایی فرمایند - نویسنده از استان آذربایجان غربی علاقه مند به ادبیات و مسائل اجتماعی هستم گاه گاهی خودم شعر مینویسم ازدوستان علاقه مند به زبان وادبیات فارسی میخواهم ما را از اطلاعات ادبی خود بهرمند سازند وبانظرات زیبای خود ما را یاری فرمایند. متشکرم

منوی اصلی

آرشیو مطالب

پیوندها

  RSS  

 بی گناهی

در حضور دیگران می گویم تو محبوب من نیستی
و در ژرفای وجودم می دانم چه دروغی گفته ام
می گویم میان ما چیزی نبوده است
تنها برای این که از دردسر به دور باشیم
شایعات عشق را ٬ با آن شیرینی ٬ تکذیب می کنم
و تاریخ زیبای خود را ویران می کنم

احمقانه٬  اعلام بی گناهی می کنم
نیازم را می کشم ٬ بدل به کاهنی می شوم
عطر خود را می کشم و
از بهشت چشمان تو می گریزم
نقش دلقکی را بازی می کنم ٬ عشق من
و در این بازی شکست می خورم و باز می گردم
زیرا که شب نمی تواند ٬ حتی اگر بخواهد
ستارگانش را پنهان کند
و دریا نمی تواند ٬  حتی اگر بخواهد
کشتی هایش را

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در شنبه هشتم بهمن 1390  |

 قرار

قرارمون عبور از لحظه ها بود
نه اینکه من برم تنها بمونی
قرارمون حضور خنده ها بود
به امیدی که پیش هم بمونیم

شکستی قلب منو ، نشکنه قلبتو کسی
خدا کنه به هر کی آرزو داری برسی
شکست این بغض دلم تو لحظه های بی کسی
حالا من موندم غریبی ، تنهایی ، دل واپسی

شکستی ، شکستی قلبمو ، دستمو پس زدی
چه ساده اسممو خط زدی
نفس عشقت دلگیره ، میمیره کسی
که تو یه روزی از پیش اون پر زدی
قسمت من شده ، کم شده عشقت به من
دیدی یه روزی بریدی و رفتی از پیش من
رفتنت مرگمه ، وقت رفتن منه
می خوام آروم باشم از آسمون دل بکنه

شکستی قلب منو ، نشکنه قلبتو کسی
خدا کنه به هر کی آرزو داری برسی
شکست این بغض دلم تو لحظه های بی کسی
حالا من موندم غریبی ، تنهایی ، دل واپسی

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در شنبه سی و یکم اردیبهشت 1390  |

 هفته معلم مبارک

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه بیستم اردیبهشت 1390  |

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در دوشنبه بیستم دی 1389  |

 

اشکی که خشک میشود لبخندی که محو میشود.و

یادی که در عالم فرا موشی باقی می ماند.

زندگی رنج ارزوهاست برای رنج صبور باش و

برای ارزو لبخند بزن. در زندگی هر گاه خانه ای

از یخ ساختی بر اب شدنش گریه مکن.

زاده میشویم زندگی میکنیم و می میریم. تولد را

درک نمی کنیم از مرگ می هراسیم و فراموش

میکنیم که زنده ایم

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در پنجشنبه پانزدهم مهر 1389  |

 

به راستی چقدرسخت است خندان نگه داشتن لب ها

درزمان گریستن قلب هاوتظاهربه خوشحالی دراوج غمگینی

وچه دشواروطاقت فرساست گذراندن روزهایی تنهایی و

بی یاوری درحالی که تظاهرمی کنی هیچ چیز برایت اهمیت

ندارد اما چه شیرین است درخاموشی وتنهایی

به حال خود گریستن وبازهم نفرین به توای سرنوشت

امشب گريه ميكنم .گريه ميكنم برا تو براي خودم

 براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن.

 براي تمام اون چيزي كه خواستي ونبودم خواستم وبودي.

 امشب گريه ميكنم به وسعت دريا به وسعت بيشه به وسعت دل عاشق.

براي تو...براي تو....و

 به پاس احترام تمام خوبی هایت که نتونستم جبران کنم.....

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در یکشنبه بیست و هفتم تیر 1389  |

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه سیزدهم بهمن 1388  |

 گاهی وقتا

گاهی وقتا

تو زندگی آدمها

لحظه ای متولد میشه که/روح اونارو وسیعتر از آسمون و رقیق تر از بارون  میکنه

مثل وقتی که یه نفر رو خیلی دوس دارن

مثل وقتی  که دلشون  خیلی براش تنگ میشه...

اینجور  موقعا /آدما حاضرن همه هستیشونو بدن  تا بتونن درست رأس  همون ساعت دلتنگی

اون  فرد رو ببینن!!!

گاهی وقتا

آدما  خیلی  از هم فاصله دارن؟؟؟

چیزی حدود هزار سال نوری!!!

اینجور موقعا آدما حاضرن  همه هستی شون رو بدن  تا برای یک لحظه  نزدیک هم باشن

بتونن طعم  صدای همدیگه رو مزه مزه  کنن

لهجه  نگاه همدیگه رو با تمام وجود حس کنن و...

گاهی وقتا

آدما  میتونن بعد از قرنها؟؟؟

برای چند لحظه دوس داشتنی ترین فرد زندگی شون رو ببینن

اینجور موقعا آدما حاضرن  همه هستیشونو بدن تا زمان برای  همیشه متوقف بشه!!!

منم میخوام یه چیز رو بدونی؟

فقط یه چیز رو: این گاهی وقتای  زندگی آدما

آرزوی  همیشه زندگی منه!!!

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در پنجشنبه بیست و یکم آبان 1388  |

 

نازنینم /ماهکم/پیارم!

تو به من می آموزی  که صداقت داشتن با خود یک  فرصت  است/فرصتی دوباره تا دوباره

 تا ذوق به زندگی  را تجربه کنم

و بی پروا بخندم / کنار جویبار بنشینم و به صدای باد که مستانه  در میان درختان و گلها می رقصد گوش دهم و فریاد امیدوارانه ای را بشنوم که با صدای بلند به من ندا میدهدکه(فرصت داری تا امیدوارانه شروع کنی)

آنقدر دیر آمدی و زود رفتی که یادم رفت به نیلوفرها از اولین دیدارم با تو بگویم

آری_موج دریای خیالم به قلب ماتم زده ام آرامش میبخشد و فردایم را به روشنی  تبدیل میکند

پیارم_آیا میتوان آرزوها را دوباره سر سطر نوشت و رویاها را به واقعیت تبدیل کرد؟؟؟

شاید....

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در یکشنبه هفدهم آبان 1388  |

 

خواب

گمان ميكنم ديشب خواب رنگ پريده ي واژه اي را ديدم يا پرنده اي در آسمان هفتم . يا پنج شنبه اي از اضطراب پروانه حالا لهجه ام سبز شده  و چشمهايم  لاي خواب ديشب جا مانده هيچ كس حتي نمپرسد چرا سبز مينويسم ؟ چرا دستهايم بوي شعرگرفته!؟ چرا هيچ كس دلش براي پائيز تنگ نميشود؟ ميخواهم بروم براي آئينه گريه كنم. گاهي كه صبح و ستاره به ديدنم مي آيند و آسمان بنفش ميشود يادم ميافتد  كه چه نسبت محرمانه اي با كلمات دارم و ياد تو  مي افتم كه هميشه  حالم را از آئينه ميپرسيدي . بعد از تو كسي بي ابهام  از كنار باران  عبور نميكند  مثل تمام پنجشنبه هايي كه قد ميكشند و جمعه ميشوند و من فكر ميكنم آخرين بوسه ات روي كدام نقطه از جسمم بود؟ باز صدايت راه مي افتد و نام من پرنده ميشود باز آئينه دستهايش را براي گريه من تعبير ميكند حالا تو هي  بهانه بياور . كنار هميشه نيامدنت  باران به لكنت مي افتد و با بونه و بوسه سبز ميشود چقدر آواز كف گليويم _چقدر قمري كف دستم! ديگر نبودنت را بهانه نميگيرم ؟ به جان خودت! ديگر نه بيقراري ميكنم و نه بي تفاوتي! تو را مورد اهميت قرار مي دهم فقط بگذار ببوسمت نميداني چقدر آواز كف گلويم _ چقدر قمري كف دستم صداي ساز مي آيد. صداي انگشتهاي تو  روي نتهاي سكوت  نميداني چقدر اضطراب پشت پلكهايم يخ زده؟! اصلا بگذار اعتراف كنم كه ميترسم هم از مرگ فنجان لب طلائيم  و هم از مرگ احساسم و هم از اين شب كه سرگيجه گرفته و هي ميچرخد... از همان وقتي كه سبز مينويسم . از همان وقتي كه سبز مينوشم از همان وقتي  كه ترس پشت پلكهايم شكل تو ميشودنيز ميترسم و باز منم و روياي خيس آمدنت و باز باران پشت هميشه آسمان اصلا چه كسي گفته هفت آسمان بالاي سر من باشد؟ اگر من آسمان نخواهم بايد پيش كدام خدا بروم؟ به فرض كنار همين شب ديوانه – رو به پنجره بميرم- كدام آسمان يا كدام خدا سياه ميپوشد؟ چه كسي ميپرسد  چند مدت  قبل از مرگش مرده بود؟ اما دلم ميخواهد  وقتي كه مردم تو شب هفت مرا در آسمان هفتم بگيري و رنگ چشمهايت لباس بپوشي... و دوست دارم دستهايت بوي ترانه و موسيقي بدهد....... آينه به خواب رفته مخاطب ديگر براي كه گريه كنم ؟ششم تيرماه .پنجم پنجره.هفتم آسمان يا........ پانزده مرداد .شانزده عشق. هفدهم جدايي.....؟ اين روزها در تقويم هيچ خدايي ثبت نشده است فقط تو ميداني و من..... بگذار ببوسمت بگذار ببوسمت بگذار ببوسمت لب هايم پر از ستاره و دوستت دارم است لب هايم پر از حروف اشاره لب هايم پر از حروف نام تو بگذار........ببوسمت

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در چهارشنبه پانزدهم مهر 1388  |

 بوسه

در دو چشمش گناه می خندید بر رخش نور ماه می خندید در گذرگاه آن لبان خموش شعله یی بی پناه می خندید شرمناک و پر از نیازی گنگ  با نگاهی که رنگ مستی داشت در دو چشمش نگاه کردم و گفت باید از عشق حاصلی برداشت سایه یی روی سایه یی خم شد در نهانگاه رازپرور شب نفسی روی گونه یی لغزید بوسه یی شعله زد میان دو لب

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه چهاردهم مهر 1388  |

 

سلام به همه کسانی که  میان  و این آپ جدیدمو میخونن

ماه رمضان  رفت وعید آمد صد حیف که آن رفت و این آمد

امیدوارم که از این ماه فیض کافی را برده باشید

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در پنجشنبه دوم مهر 1388  |

 تقدیم به کسی که زندگی را به من انگونه که هست چشاند.....

گل ناتون به پروانه گفت:

از من مگریز ببین چگونه سرنوشت ما را از هم جدا کرد من می مانم اما تو به هر سو که بخواهی بال و پر میگشایی و میروی با این همه ما دل بر مهر یکدیگر داریم و دور از مردمان با یکدیگر زندگی میکنیم

حتی چنان با هم شبیه هستیم که گه گاه ما هر دو را گل میشمارند ولی افسوس تو همراه نسیم پرواز میکنی

و من همچنان زندانی زمینم چقدر آرزو داشتن که با تو پرواز کنم

و مسیر تو را عطر آگین سازم

اما تو آنقدر دور میروی که مرا یارای همراهیت نیست تو پیوسته در میان گل ها در پروازی

اما من تنها سایه خودم را نظاره میکنم که با گردش خورشید دور من میچرخد

تو میگریزی و باز میگردی و دوباره آهنگ جای دگر میکنی اما هر سپیده دم مرا میبینی که همچنان بر جایم ایستادم و اشک میریزم.

ای پروانه برای آنکه عشق ما پایدار بماند یا تو چون من در زمین ریشه کن و یا به من بال و پری ده تا مثل تو پرواز کنم.

                                                                                                           ویکتور هوگو

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388  |

 

�� ��� ��� �� �� �ی ����� �ی ���� ��ی� ��... �� ��� ��� �� �� ��� �ی���� �� �ی�� �ی� ����� �� �� ����� ��ی �� ��� ��� ��� ����ی ��� �� �� �� �ی��ی� ��� �� �� ���� ������ی ��� �ی ����� ���ی �� ��ی� ��� ��� �ی� �ی���� ��� �� ������ Ȑ���ی � �� �� ...��� ���ی� �� ���� ����ی �ی��� �� �ی� ��ی� ���ی� ���� ��� ����� ��ی��� �� ��ی�� �� ���� ���� �ی ��� � �ی���� ��ی����� ����� ���� �ی������ �� ���� ��� ��� �ی� ����� �� �� ��� � ����� �� �ی� �ی ��� � ���ی �ی��� ��ی�� ����� ��ی �� ���� ��ی...� �ی� ��� ���ی� ی� ���� ������� ���� ��� �� ����� �� ���� �� �� ������� ��ی � �ی� ��� ی� ����� ....�������...����� ���� ...����� ����

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در شنبه بیست و یکم شهریور 1388  |

 

و امشب هم مثل دیگر شبها زندگیم خالی بود از.....؟

امشب منم و چشمانی بارانی  که در انتظار تو

تا سپیده بیدار خواهم ماند و انتظار را

تلخ تر از پیش تجربه خواهم کرد

و من آنقدر بیدار خواهم ماند تا .....بیایی و

رهایم کنی....رهای ...رهای ...رها

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در شنبه بیست و یکم شهریور 1388  |

 عشق موميايي

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه نهم تیر 1388  |

 

 این گونه زندگی کن : ساده اما زیبا   مصمم اما بی خیال   متواضع  اما سربلند    مهربان اما جدی     سبز اما بی ریا     ^عاشق اما عاقل

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه نهم تیر 1388  |

 آب را ول نکنیم

آب را ول نکنیم با عرض پوزش از جناب سهراب سپهری     آب را ول نکنیم بیخودی زحمت یکساله ی باران ها را ظرف یک ثانیه باطل نکنیم در همین لحظه که تو مشغول                                                         شستن شیشه ماشین و حیاط خویشی                                                         آن طرف تر پسر همسایه                                                        در شب مجلس دامادی خود، بی آب است. در کنارش حسن آقای مکانیک اما توی حمام نشسته پر غم در میان کف صابون و بخار رفته از خاطرش آرام و قرار .                                                      آب را ول نکنیم                                                                                دو قدم پایین تر                                   ته یک کوچه فرعی پسری                                   آفتابه در دست                                   می دود در پی آبی اندک                                   عاقبت می کند از شدت دل درد و فشار                                   خیس تنبانش را                                   طفلک از ترس کتک های ننه                                   می دهد جانش ر ا.                                                                                  آب را ول نکنیم               یک کمی بالاتر عابرانی بسیار دور یک بشکه ی  کم آب خراب که ز دست دل دزدان گشته دور و برش با غل و زنجیر ، حصار بهر یک جرعه آب بر سرو کله ی هم می کوبند .                                                           پس بیا هم شهری                                                                                                                                                        آب را ول نکنیم                                            بر سر مصرف سالم و درست                                           سر هر قطره ی آب                                           بیش از این ،این همه دل دل نکنیم .

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه نهم تیر 1388  |

 تبريك بهار

 

شبنمی آهسته از چشمان برگ

می چکد بر دامن رنگین خاک

گل می افشاند به چشم آفتاب

نازخندی خوابناک

ناگهان از جای می خیزد نسیم

شاد می رقصد میان خاکسار

گفتگویی نرم می رسد به گوش

       “هان بهار…

                   آری بهار…”

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در جمعه سی ام اسفند 1387  |

 خلوت

گرفته  بوی تو را خلوت خزانی  من                       کجایی ای  گل شب  بی نشانی  من

 غزل برای تو سرمی برم عزیزترین                      اگر شبانه بیایی  به  میهمانی     من

 چنین که عطرتنت دررواقها جاریست                    چگونه گل نکند بغض جمکرانی من

 عجب حکایت تلخی است نا امید شدن                     شما کجا و من  وچادر  شبانی    من

 دراین تغزل کوچک سرودمت ای خوب                   خدا کند  که  نخندی  به ناتوانی  من

 به پایبوس تو   آیینه   دستچین     کردم                 کجایی! ای گل شب بوی بی نشانی من؟

                                                              

                                                                            (سعید بیابانکی)

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در چهارشنبه هجدهم دی 1387  |

 درد پنهانی

   دیگر کسی نمی شنود های های من                     

                                      گویا دوباره وقت غروب است وای من

               بستند کوله بار و گذشتند چون نسیم

                                        اینک چگونه زار   نگریم   خدای  من

               آویختم به دامن سبزت هزار بار

                                         یکبار  مستجاب   نکردی   دعای   من

                 وقتی که نیست آینه ای در مقابلم

                                   ای دل  چگونه   چاه نگرید  برای  من

                ای کاش هیچ گاه دلم پر نمی گرفت 

                                       ای کاش می شکست همان بال های من

                 یا اینکه چشم های زلالت از ابتدا 

                                      بر می گزید عاشق دیگر به جای من

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در چهارشنبه هجدهم دی 1387  |

 معلم زندگیم

و امروز من وتو

 دو پرنده بر بال ستارگان آسمان

 چشم در راه روزهای خوش زندگی

 به امید فردایی

 فردایی پر از روشنایی صبح

 و طراوت بهار

 همیشه سر سبز وبهاری باشی

 معلم زندگی من

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در جمعه دهم آبان 1387  |

 عشق

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در جمعه دهم آبان 1387  |

 عشق

بعضی عشقها سرابند، هرگز به آن نخواهی رسید.

بعضی عشقها عذابند، که به انسان فرود می آیند.

بعضی عشقها رحمتند، که به انسان نازل می شوند.

بعضی عشقها دامند، چشم باز برای نیفتادن در آن لازم است.

بعضی عشقها باتلاقند، تلاش برای رهایی از آن غرق شدن بیشتر را به دنبال دارد.

بعضی عشقها پرنورند، آنقدر که کور می کنند انسان را.

بعضی عشقها کم نورند، بدون آسیب رساندن روشنایی می بخشند وگاهی چراغ راه میشوند.

بعضی عشقها داغند، می سوزانند همه چیز راهمچون آتش.

بعضی عشقها گرمند، گرمایی مطبوع می بخشند در زمان نیاز، همچون بخاری در زمستان.

بعضی عشقها خوار کننده اند ، موجب ذلت ورسواییند.

بعضی عشقها آبرو وعزت می بخشند به انسان.

بعضی عشقها تکراری وکسالت آورند.

بعضی عشقها تازه ونابند.

بعضی عشقها حقیقتند.

بعضی عشقها توهم وخیالند.

برای بعضی عشقها عقل  باید دل را تنبیه کند.

برای بعضی عشقها عقل باید دل را تحسین کند.

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در شنبه سی ام شهریور 1387  |

 آرزوی ما

روزی به تو خواهم پیوست

هرچند دیرتر از فرداهایی نزدیک به امروز و من روح سرکش قلبم را به تو  خواهم سپرد

و تورا در تلاطو روحم شریک خواهم کرد

خانه ای از جنس عشق ناب خویش خواهم ساخت و تو را مسافر  دریای طوفانی وجود شیفته وآشفته ام خواهم نمود

به خاطر تو

از آسمان خواهم گذشت و از زمین و از مرز انسان بودن و ..............عشق

روزی در دریای نگاه تو غرق و با تو یکی خواهم شد

روح پاک قلبم را به بند خواهد کشید و برای تو خواهم نوشت

عاشقانه ی ..............عاشقانه ی ............عاشقانه 

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در یکشنبه بیستم مرداد 1387  |

 شيرين

  شيرين

 

شیرین من تلخی نکن با عاشق

                                  تموم می شن گم می شن این دقایق

 دنیای ما مال منه تو این نیست  

                                 رو کوه دیگه فرهاد کوه کنی نیست

 یه روزی می آد که نمی دونیم چی هستیم

                        یار کی بودیم وعشق کی بودیم و کی هستیم

 شیرین شیرینم واسه تو شدم یه فرهاد       

                                 شیرین شیرینم نده زندگی مو بر باد

 من نمی گم فرهاد کوه کنم من

                                      تیشه به کوه ها که نمی زنم من

عاشق تو بی تو به کوه نمیره

                                        وقتی نباشی تو خودش میمیره

 

 

                              

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در جمعه دهم خرداد 1387  |

 کاش

مي گفت چرا نمي نويسي ؟! ... گفتم نمي توانم

. همه ي جمله هايم با «کاش» شروع مي شوند

 .اين جمله ها را دوست ندارم ... مي گفت کاري ندارد که ... جاي اين که بنويسي « کاش که... » بنويس « شکر که ... » ... مي بيني ؟!

 من هم نمي نويسم که : کاش بودي ... مي نويسم : شکر که روزي بودي ... و من بودنت را حس کردم ... و من با بودنت عشق را مزه کردم ... و من درد نبودنت را چشيدم ... و من فهميدم چقدر مي توانم دوستت داشته باشم ... اما ...... ... کاش برگردي

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387  |

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در سه شنبه بیستم فروردین 1387  |

 

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

 

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387  |

 

 

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم...تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست...

تا بدانی نبودنت آزارم می دهد...لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان...

که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد...لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پرشیار...

لمس کن لحظه هایم را...تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم...

لمس کن این با تو نبودن ها را

                                    لمس کن.....

|+| نوشته شده توسط شبگرد تنها در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386  |